تجزیه و تحلیل مختصر مواد توسعه یافته همراه با مواد اصطکاک
هم زمان با توسعه مواد اصطکاک آلی، نوع دیگری از مواد اصطکاکی که بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد مواد اصطکاک متالورژی پودر است. شوارتزکف اتحاد جماهیر شوروی پیش از سال ۱۹۲۹ درخواست اولین حق ثبت اختراع برای یک ماده اصطکاکی را کرد. ماده آلیاژی حاوی مقدار کمی سرب، قلع و مس بود. آمریکا نیز در سال ۱۹۲۹ تحقیقات این اثر را آغاز کرد. در اواخر دهه ۱۹۳۰، این ماده برای اولین بار بر روی صفحات کلاچ خراش های دی-۷ و دی-۸ مورد استفاده قرار گرفت. شرکت عمومی آمریکایی تولید مواد اسینتر شده برای صفحات کلاچ را در سال ۱۹۳۲ سازماندهی کرد که در آن زمان توسط صنعت هوانوردی به تصویب رسید.
اصل فرایند اساسی بالغ تر در زمینه مواد اصطکاک متالورژی پودر در پتنت های به دست آمده توسط ویلمن و همکارانش در ایالات متحده بین سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۱ تجسم یافته است. این پتنت از برنز قلع به عنوان ماتریس فلزی ماده اصطکاک استفاده می کند و برنز قلع را می توان با روی آلیزه کرد. آهن و سیلیس برای افزایش ضریب اصطکاک اضافه می شوند و گرافیت و سرب به عنوان اجزای روان کننده اضافه می شوند.
حدود یک دوره زمانی بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰، مواد اصطکاک متالورژی پودر با موفقیت در اصطکاک خشک و محل های کار اصطکاک مرطوب مورد استفاده قرار گرفت. مناطق کاربرد آن به ترمز و چنگال برای وسایل نقلیه متوسط و سنگین، ماشین آلات کشاورزی و غیره گسترش یافته است. از سال ۱۹۵۸ شرکت بریتانیایی فرود با شرکت آمریکایی اس کی ولمن و بندیک اوییشن برای تولید مواد اصطکاکی مبتنی بر برنز، مبتنی بر آهن و سرامیک همکاری کرد.