جهت گیری های اصلی تحقیق مواد اصطکاکی
به منظور انطباق با توسعه صنعت ماشین آلات، بهبود و کشف مواد اصطکاک جدید، روی جنبه های زیر تمرکز کنید: بهبود مقاومت در برابر سایش موادی که عمر مفید دستگاه ترمز را تعیین می کند. یک ضریب اصطکاک به اندازه کافی بالا و پایدار برای اطمینان از عملکرد ترمز و دستگاه انتقال، قابلیت اطمینان و پایداری به دست آورید.
مقاومت حرارتی مواد اصطکاک را اساساً می توان با دو شاخص مشخص کرد: مقاومت در برابر اکسیداسیون در دمای بالا و توانایی ماتریس فلزی به عنوان اساس ماده برای حفظ استحکام مکانیکی کافی. برای رسیدن به دمای عملیاتی بالاتر، انتقال به فلزات نسوز بیشتر و آلیاژهای پیچیده تر صورت گرفته است. به عنوان مثال، مواد مبتنی بر آهن-اغلب برای جایگزینی مواد مبتنی بر برنز- تحت بارهای سنگین استفاده میشوند: به منظور افزایش دمای کاری و حد مقاومت مکانیکی مواد مبتنی بر مس-، آلومینیوم به جای قلع به آلیاژ مس استفاده می شود. مواد پایه آهن-با نیکل، کبالت، کروم، عناصری مانند منگنز، تنگستن و آلیاژ مولیبدن به مواد اصطکاک مبتنی بر آهن اضافه میشوند تا پایداری حرارتی و استحکام مکانیکی آهن را بهبود بخشد. {5}}مواد اصطکاک مبتنی بر.
وقتی مواد اصطکاک{0}}آهن در دماهای بالا با آهن تماس پیدا میکنند، گرافیت ناپایدار نیز تمایل دارد با مواد ضد گیر بیاثر (مانند نیترید بور) جایگزین شود. تحت بارهای سنگین، مواد اصطکاکی متالورژی پودر مبتنی بر نیکل-و تنگستن-پیشنهاد میشوند. به منظور بهبود مقاومت در برابر اکسیداسیون، مواد اصطکاکی مبتنی بر الیاف فولاد ضد زنگ پیشنهاد شده است. برای مقاومت در برابر سایش، از آلیاژهای چندگانه نیز برای افزایش استحکام ماتریس فلزی مواد اصطکاک استفاده می شود.
به منظور بهبود و تثبیت ضریب اصطکاک، کارهای تحقیقاتی زیادی بر روی اکتشاف عوامل اصطکاک جدید و ضد{0}}عوامل انجام شده است. به منظور بهبود ضریب اصطکاک مواد اصطکاک- بر پایه آهن، ترکیباتی از قبیل کاربید بور، کاربید سیلیکون، کاربید زیرکونیوم، نیترید بور و غیره اضافه میشوند. برای کارهای سنگین، دی اکسید سیلیکون به عنوان عامل اصطکاک با کاربیدها و نیتریدها جایگزین می شود.